काठमाडौं। महङ्गो गाडी चढेर ‘एलिट खेल’ भनेर चिनिने गल्फ खेल्न गोकर्ण फरेष्ट रिर्सोट जाने अनी खेलसकेर रिर्सोट बाहिर आएर ‘लोकल’ ठाउँमा आगोमा पकाएको दालभात र खसीको मासु खाने………..!
यस्तो दैनिकी छ कतिपय नेपाली गल्फरहरुको । गल्फर भन्ने वित्तिकै धनी हुनै पर्यो, यो खेल खेल्न लाग्ने उच्च लागतका कारण । सदस्यता शुल्क, खेल सामग्री इत्यादीको मुल्य अन्य खेलको तुलनामा यो खेलको उच्च हुन्छ ।
अनी गल्फ खेल्ने ठाउँ चाहिँ चर्चित गोकर्ण फरेस्ट रिर्सोट, जसले प्रधानमन्त्रीको हातको कलम आफु अनुकुल घुमाउने क्षमता राख्छ ।
खानपिन र आफ्नो बर्गीय हैसियत प्रति सचेत गल्फरहरुलाई सामान्य मासुभात खान आफ्नो दैलोसम्म आकर्षित गर्न सक्ने र प्रधानमन्त्रीको हातको कलम माथि नियन्त्रण गर्ने क्षमता राख्ने रिसोर्टलाई उसको ग्राहक नै खोसेर हायलकायल पार्ने भात होटल कस्तो होला त ?
शुरुवात
कुरा शुरु हुन्छ सन् १९९३ मा । गोकर्ण फरेस्ट रिर्सोट निर्माणाधिन थियो । निर्माण गर्दै थियो एलएम सुभिर ब्रदर्स कम्पनीले अनी निर्माणको ठेक्का लिएको थियो नेपालको सीइ कन्सट्रक्सन्सले ।
कृष्ण खत्री सीइ कन्सट्रक्सन्सको कर्मचारीको रुपमा गोकर्ण रिर्सोट बनाउन खटिएका थिए । कामदारहरु थुप्रो थिए । वरिपरी जङ्गल अनी बाहिर गाउँ । अहिले सानो बजारकै रुपमा विकास भइसकेको थली त्यत्तिबेला गाउँ नै थियो ।
आफु र कामदारहरुलाई भात खानै समस्या भएपछि कृष्णले श्रीमतीसँग मिलेर निर्माणाधीन रिर्सोटको ढोका बाहिर सानो भात होटल खोले, कामदारहरु लाई केन्द्रित गरेर । आफुलाई पनि भात खान सजिलो अनी धेरै कामदारहरु भएका कारण राम्रै व्यवसायको संभावना पनि देखे उनले । निर्माणको काम ५ वर्ष हाराहारी लाग्ने त निश्चित नै थियो ।
माइजुको भात होटल
अहिले यो भात होटल माइजुको भात होटलको नामले चर्चित छ । कामदारका लागि खोलिएको होटलले रिर्सोटको निर्माण सम्पन्न भइसकेपछि पनि निरन्तर चलिरह्यो, झन् राम्रो गतिमा ।
रिर्सोट निर्माण भएपछि मानिसहरु गल्फ खेल्न आउन थाले । ‘शुरुमा गल्फ खेल्न आउने मानिसहरु रिर्सोट भित्रै खान्थे । उनीहरुका ड्राइभरहरु चाँही हाम्रोमा भात खान आउँथे । पछि उनीहरुले नै हाम्रो होटलको बारेमा गल्फ खेल्नेहरुलाई भन्न थाले होलान् । त्यसपछि त सबै हाम्रो मै आउन थाले’, कृष्ण सुनाउँछन् ।
गल्फर र उनीहरुको चालक मात्र होइन, रिर्सोटमा काम गर्ने कर्मचारीहरु नै पनि कहिलेकाहीँ मुख फेर्न परे माइजुको भात होटलमै आउन थाले ।
त्यसपछि आफ्नो ग्राहक मात्र नभएर कर्मचारीहरु समेत बाहिर निस्केर भात खान जान थालेपछि रिर्सोटलाई तातो लाग्यो र उसले आफ्नो पूर्वी ढोका (माइजुको होटलमा निस्कने ढोका) बन्द गर्यो ।
तरपनि आउनेले आउन छाडेनन्, घुमेरै आउन थाले ।
अहिले कृष्ण र उनको परिवारले थलीमै (पुरानोभन्दा अलिकति माथि) ५ आना जग्गा किनेर, आफ्नै घर बनाएर त्यहीँ आफ्नो होटल सञ्चालन गरिरहेको छन् ।
होटलको सञ्चालनको नेतृत्व कृष्णको श्रीमती पार्वतीले गर्ने गरेकी छिन् । उनलाई उनीहरुको दुई छोरी र एक छोराले सहयोग गर्छन् । छोरा कुनै समय बैदेशिक रोजगारीको लागि विदेश गएका पनि थिए । तर, अहिले फर्केर आफ्नै आमा बाबुको व्यवसायमा सघाएर बसेका छन् ।
के पाइन्छ होटलमा ?
होटलको मेनु निकै छोटो छ । दाल, भात, तरकारी, खसीको मासुको झोल, कुखुराको मासु साँधेको अनी ग्रेभी खसीको मासु । यत्ति हो मेनु ।
‘यति बनाउँदा नै भ्याइनभ्याइ हुन्छ । अरु बनाउने फुर्सदै हुँदैन । आफुलाई जे पकाउन आउँछ त्यो मात्र हो हामीले पकाउने’,पार्वती भन्छिन्,‘अरु पकाउने मान्छे राख्यो भने मन लगाएर काम गर्दैनन् । ग्राहक भड्किहाल्छन् नी’
माइजुको भात होटलमा भात खानको पहिल्यै बुक गर्नुपर्छ अन्यथा गएर २-३ घण्टा कुर्नु वा फर्कनुको बिकल्प हुँदैन । ‘बुक नगरी आइयो, भात खानै पाइएन । अब बौद्ध तिर गएर खानु पर्ला’ एक ग्राहक यसो भन्दै निस्कदैं थिए ।
‘एकपल्ट हामीसँग मासु नखाने एकजना साथी आएका थिए । उनको लागि अण्डा पकाइदिनुसन भनेको उहाँहरुले अण्डा पकाउन पनि भ्याउनुभएन । आफ्नो ‘रेगुलर’ आइटम भन्दा डेग नचल्नुहुने रहेछ’, अर्का ग्राहकले भने ।
किन मानिसहरु साधारण भात खान यसरी झुत्ति खेलेका होलान् र ?
माथी उल्लेख गरिएको साधारण दाल भात र मासु नै यहाँको स्थायी र एकमात्र मेनु हो । तर, बिशेष कुरा के हो भने यहाँ धेरैकुरा दाउराको आगोमा पकाइन्छ ।
‘आगोमा पकाएको खाना अलि तिख्खर हुन्छ । अनी मानिसहरु जति नै आधुनिक भएपनि आफ्नो जराबाट कहाँ भाग्न सक्छन् र ?’ पार्वती प्रश्न गर्छिन् ।
नेपाल भनेको ग्रामीण देश हो । अर्थात, यहाँका प्राय सबै मानिसको पृष्ठभुमी ग्रामीण हो । यी मानिसहरुको अवचेतन मस्तिष्कमा आफु वा आफ्ना अग्रजले खाएको आगोमा पकाएको खानाको स्वादले जरा गाडेको हुँदो हो !
‘आगोमा पकाएर मात्र हुँदैन । ग्राहकको स्वास्थ्य र स्वादलाई ध्यानमा राखेर निकै प्रेमले बनाउँछौ हामी खानेकुरा’, पार्वती भन्छिन् ।
यहाँको खाना बिशेष हुनुमा अर्को पनि कारण छ । यहाँ बजारको प्याकेटका मसला प्रयोग गरिदैंनन् । जिरा, धनीयाँ इत्यादी सिलौटामा पिसेर मसला तयार पारिन्छ । यसो गर्दा मसलाको सुगन्ध र स्वाद उडेर जान पाउँदैन र खाना तिख्खर हुन्छ ।
हातमा कलम लिएर गद्दावाल कुर्चीमा गजधम्म बसेका प्रधानमन्त्री, आमाबाले केटाकेटीको हात समातेर लेखाए झैं उनको हात समाएर ३ हजार रोपनी सरकारी जग्गा आफ्नो पोल्टामा पार्ने निर्णय गराउँदै गरेको यती, उसको गोकर्ण रिर्सोट र यो रिसोर्टसँग आँखामा आँखा जुधाएर उभिएको निर्माण कम्पनीमा काम गर्ने सामान्य कामदारको भात होटल !
दृश्य कल्पना गर्नुस् त, कम्ता रोचक लाग्दैन ।
यस्तो रोचक कल्पना गर्दै स्वादिलो दातभात र मासु खान तपाई काठमाडौंको कागेश्वरी मनोहरा नगरपालीका थली, जहाँ ठूलो खाली मैदान छ, जानुपर्छ र त्यहाँ माइजुको भात होटल कहाँ हो भनेर सोधे सबैले बताइदिहाल्छन् ।
